bir romantik akşam

bana başka şeyler anlat
orman
deniz kıyısı
çiçekler, rengarenk
ve boğum boğum dallar
gün batımı
su şırıltısı
midye kabukları..
aşk anlat bana
ister kulağıma fısılda
ister kalbime dokun
çok sessiz ol
duyup kıskanmasınlar.
sev beni
sessizce.
elimden almasınlar.

Salıncak

çocuk kızı aldı

dünyanın bir ucu...

upuzun ipin ucunda

salıncak!

seni alıp uçuracak

göklere çıkaracak

her sallanışta

rüzgar tenini kaplayacak.

içine çekeceksin 

ağaçları, nehri, bulutları...

heyecanlanacaksın

korksan da seveceksin

inmek istemeyeceksin hiç!

aşk gibi işte

kızın kalbinde var olan.

korksa da sevdiği,

kuş gibi

uçuran his.

kız zaten uçmakta,

salıncak gereksiz.

bir şey ler

Seni,

göresim

sevesim

dokunasım

öpesim

doymayasım var,

uzun uzun bakasım

koklayasım

başımı omzuna yaslayasım var,

var işte bir şeyler.

nokta

bir gün
iki gün
üç gün.
az kaldı
belki tekerrüre
belki özgürlüğe,
umuda tekrar.
korku kol geziyor ruhunda
yok kaçmanın faydası
toplasa diğer mutlulukları
uçar gider mi
kara bulutlar gibi çökmüş hüzün?
sevgi büyüsün tekrar
mini mini noktalar değil
sevmiyor onları küçük kız.
onlar da kızı, belli ki.

-lık -luk

onların mutlu olmak için çok sebebi var.
bu kıyıda
sebep yok.
sonuç var:
bi avuç yağmur damlası.
ahmak ıslatan.
her gece mi yağar şu yağmur? istisnasız?
mahrumken yürek sevgiden.
ahenksizse dansı ruhun bedenle.
hıçkırıklar geçmiyorsa yutkunarak.
ne yapmak gerek?
yeter mi ayışığı sonatı,
dindirmeye coşup coşup sönen ruhu?
ne gerek?
cevap! cevap! cevap!
yerin kaç kat altındasın
yoksa okyanus ötesinde misin?
nerdesin?
içimdesin, dışımdasın.
benimlesin, onunlasın.
cevabın cevabı belli değil.
yeri yok.
aidiyeti yok.
boş-luk.
düşünceler...
delirircesine...
aç-lık
...
-lık
-luk
elde kalan.

may the net force be with you (!)

daldık!

koynuna düşlerin.

küçükken,

olunmaz ki farkında

olup bitenlerin.

büyüdük!

gerçekliğe döndü yüzler.

bedavayken sevgi,

şimdilerde

tükenmekte nesli.

ikilemde beyin:

düşünmekte 

derin derin...

kalbin belli yeri!

ne ileri, ne de geri...

bir his

gecenin bir yarısı. kahkahalar yükseliyor yakınlardan. mutluluk! sevinç! yaklaşamadı. korktu. hayır! peki ya ne? içinde kalan son kırıntıların da uçup gitmesi. piuuuuu! haberi yoktu azalmayacağının, aksine daha çok artacağının gülümsemelerinin. unutmuştu çünkü minicik bedeni ve kalbi bu duyguyu. insanlardan korkar olmuştu. samimiyetsizliklerinden bir de! sevincini de hüznünü de gözleriyle anlatıyor ve yaşıyordu. yeterliydi gözler... gerektiğinde ıslanıp gerektiğinde ışıldayabiliyorlardı.